Bu qism hali tekshirilmagan (qoralama). Quyida namuna sifatida 1-qism matni ko'rsatilmoqda.
0:00
26:15
yillarda ularga hijrat qilishlikka ruxsat berdilar. mana payg'ambarimiz sodiq salom zamonlarda ikkita hijrat bo'lgan bo'lsa, mana shu ikkita hijratning bittasi habashistonga, ikkinchisi madiniy munavvarga bo'ldi. habashistonga hijrat qilishlik alloh tomonidan musulmonlarga berilgan ruxsat bo'ldi. lekin madiniy munavvarga hijrat qilishlik alloh tomonidan buyruq bo'ldi. habashistonga musulmonlar o'zlarini dinini saqlab qolishlik uchun, dinida fitnaga uchramasliklari uchun hijrat qildi.
boshqa o'lkalardan havastoni tolashligini to'rtinchi sababi, arab jazirasida yashayotgan arab qabilalari qurashni so'ziga quloq solishga majbur edi. sababi, arab qabilalari haj qilgani kelsa, yoki bir tijorat ishi bilan makkaga keladigan bo'lsa, albatta qurash qabilasini so'ziga quloq solishligi kerak edi. chunki ishi, hajji, umrasi yoki boshqa ibodatlari makkada bo'lganligi uchun mana aytyapmiz, majbur edi.
agar musulmonlar arab jazirasidan tashqariga chiqmasdan, arabiston yaroq ma'nolidagi biror bir qabilani yerga hijrat qilib borganida, qurash osonlik bilan u musulmonlarni qaytarib kelishiga iloji boradi. osonlikcha qaytarishib oladi.
shiya, cho'ri bo'lib, meros bo'lib qolgan edi. payg'ambarimizning enagasi umma ayman, xabaristondan edi. xabaristonda holidan xabar berib turardi. ba'zida bir makkaliklar bilmaydigan taomni pishirib bersa, payg'ambarimiz so'rashsalar, nima bu deb so'rardilar. shunda umma ayman aytardiki, biz buni xabaristonda tayyorlaymiz der edi. xabaristondan payg'ambarimizni umma ayman orqali xabarlari bor edi. ob havosi, odamlarning tabiati, umuman xabaristonning tabiati haqida.
ga qaror qilishdi. chunki ular u yerga borishligi, islom dinini da'vati, xabashtonga ham yetib borib, islom u yerdan rivojlanishiga va musulmonlarga quvvat bo'lib qolishidan qo'rqib, qaytarib kelmoqchi bo'lishdi. ular to'planib, o'zlarini ichidagi sayyidlaridan amr ibn os va abdulloh ibn abirobiyalarni borib, najoshi qaytarib berishlik ko'ndirishlari kerak edi. o'zlaridan so'rashdi, najoshi qanaqa hadyaning
mumkin. nihoyatda bir usta, makkor odamlardan. arablarning daholari sanalganda abu sufyon va amrimni o'z aytiladi. mana shu daholardan edi. nadjoshni oldiga kirmadi, bitiriklarni oldiga ana shu nadjoshining atrofidagi kishilarni birma bir uyiga aylanib chiqib, hadyalarni berib, ularga makkadan bir nechta yosh ahmoqlarimiz bobolarining yo'llaridan chiqib, na bizni dinimizda, va na sizlarga.
dininglarda bo'lmay, yangi bir dinni paydo qilishdi. o'z yurtlarini tashlab, sizlarni eringlarga hijrat qilib kelishdi. ana shu ahmoqlarimizni qarindoshlari, qavmini saidlari qaytarib olib kelinglarda bizni jo'natishdi. ertaga biz nadjoshini oldida, mana shu narsani gapirganimizda, bizni yonimizni olib qo'yinglar dedi. ular albatta rozi bo'lishdi. ertasi bo'ldi. amir ibnos o'zini hamrohi bilan nadjoshini oldiga kirdi. kirib,
nima deydi? maqsadini aytishdi.
qissalarda, payg'ambarlarning qissalariga murojaat qilsak, dovud alayhissalom ham podshohida, ham payg'ambarida, ham qozi edi. ikkita odam kelib, xusumatlashganida shikoyat qilishdi. bittasi aytdi, meni bitta qo'yim bor dedi. mana shu sherigimni to'qson to'qqizta qo'yi bor. u ham boqqani chiqadi qo'yini, men ham bitta qo'yga ovora olib chiqaman. sherigim aytdi, men to'qson to'qqizta qo'yni boqqani baribir chiqyapman. bittaga ovora bo'lib nima qilasan? meni qo'ylarimga qo'sh
hujjat dalillarda aytsa, eshitaylikchi, demak adolat ikkinchi tomondan ham gapini eshitishlik kerak ekan.
najot musulmonlarni ham so'zini eshitishlikka qaror qildi deb aytdik. shunda bitiriqlar boyagi gapini yana aytishdi. lekin najot eshitaman deb qattiq turib oldi gapidan.
risolatni olib keldi. bizlar u kishini rozgo'yligi, omonadorligi va iffatli ekanini bilar edik. u kishi bizlarni yagona allohga ibodat qilishimizga, but va salomlarni tark qilishga, qarindoshlikni qoyim qilishga, go'zal axloqli bo'lishga, ma'siyat va fahshni tark qilishga buyurdi. qotillikdan, yetimlarni molini yeyishdan, pokiza ayollarga tuhmat qilishdan qaytardi. u zot bizlarni namozga, pokizalikka buyurdi.
qavmimiz bizlarni yana tosh va butlarga sig'inishga qaytarish uchun misli ko'rilmagan azob mashaqqatlarni boshimizga soldilar. bizlar, ey podshoh, boshqalarni qo'yib, sizni yurtingizni ixtiyor qildik, sizning oldingizda bizga zulm qilinmaydi deb umid qilib keldik, dedi.
bola robbi inni vahanali azm u minni vashta ala rostu shayban volom akun bidu aka robbi shaqiya va inni xiftul mavaliya min varoyi vakana timro ti aqiro fahabli millatun kavaliya yarithuni va yarithu min ali yaqub vajalqu robbi rodiya ya zakariya innanu bashqiruka beg'ula min ismuhu yahya lamb najallahu min qoblu samiya. qoq, xoq, yo.
xotinim tug'mas bo'lib qolgan. endi sen menga, o'z dargohingdan, menga va bobom yoqub xonadoniga merosor bo'ladigan bir do'st, ya'ni farzand hadya etgin. va uni o'z nazdingda rozi bo'linadigan sog'liq kishilardan qilgin. alloh aytdi ey zakariyo, biz senga bir farzand xushxabarini berurmizki, uning ismi yahyo bo'lib, ilgari unga biron kimsani otdosh qilgan emasmiz.
insof olib kelgan narsa bitta mishkotdan chiqyapti dedi. ya'ni insof olib kelgan narsa bilan sen aytayotgan narsa bitta joydan chiqyapti dedi.
g'alam gamsasni bashar, g'alam akubag'iya.
bas u maryamga bus butun, ro'y rost odam bo'lib ko'rindi. maryam unga, men rahmonga, allohga sig'inib, sendan panoh berishimni iltijo qilurman.
senga ziyon yetkazmagin dedi. odam ko'rinishida kelgan gibrilga maryam shunday deb aytyapti. allohdan panoh so'rayman, menga yomon yetkazma agar allohdan qo'rqadigan bo'lsang. jabr oila aytdi, qo'rqmagin. men faqat senga bir pokiza o'g'il hadya qilish uchun kelgan parvardigoringning elchisidirman xolos. maryam dedi, menga odamzod tegmagan bo'lsam, buzuq ayol bo'lmasam, menda qayoqdan farzand bo'lsin? jabr oila aytdi, shunday, parvardigoring ayturki, bu ish menga
keladi, hammasi haq dedi. ya'ni allohni rasuli, payg'ambari, bandasi, allohni o'g'li emasligi haqida aytgan gaping to'g'ri, sen aytgan gapdan mana shu cho'pchalik ham tashqariga chiqmadi dedi. bu gap atrofidagi bitriklarga albatta yoqmas edi. chunki insonni xudoni o'g'li deb e'tiqod qiladigan bu bitriklar bu gapga ko'nmas edi. natijoshida bu so'zidan norozi bo'lib, ovozlarini ko'tarib, pishqirishni boshladi. shunda ularga qarab turib, sizlar norozi bo'lib,
pishqirsanglar ham, ovozinglarni ko'tarsanglar ham haq gap shu. mana shu cho'pdek ham tashqariga chiqqani yo'q dedi.
nasroniylarni yurtidan. endi nasroniylarni ko'ngliga yoqadigan bitta yolg'on gapni gapirib qo'ysa bo'laveradi. sizlar nima desanglar, biz ham o'shani deymiz desa bo'ladi, lekin ular nima qilishdi? haq so'zini aytishdi. nabiyat assalom aytadilar. kimda kim allohning roziligini istab, odamlarning g'azabidan qo'rqmasa, alloh odamlarga o'zi kifoya qiladi. endi kimda kim odamlarni roziligini istab, allohning g'azabiga sabab bo'ladigan ishni qilsa, alloh bu kishini ana shu odamlarga tarqatadi.
tushirib qo'yadi. hassa buni alloh. haq gapni gapirishda allohni rozi qilishlikka, qasd qilishda ularni nafratiga qolishiga sabab bo'lsa ham, lekin allohdan o'zi kifoya qildi ularga. endi ba'zida shunday bo'ladiki, odamlarni xursand qilaman deb, alloh rozi bo'lmaydigan ishlarni qilib qo'yamiz. payg'ambarimiz nima deyapti? agar shunaqa qilsanglar, mana shu odamlarni oldida sizlarni xor qiladi alloh deyapti. demak, allohni roziligi deb turib, bir ishni qilsak, odamlar yomon ko'rayotgan bo'lsa, odam all
chunki uni imomini hech kim bilmas edi. payg'ambarimiz sultonlarga jabr alayhissalom najjoshiyning vafot qilganiga haqidagi xabarni aytganida, solatul g'oyib g'aybdan janoza namozini o'qidilar nabiyat sultonlarga. bu namoz agar bir musulmon o'lgan bo'lsa, unga hech kim janoza o'qimagan bo'lsa, g'ayb o'qiladigan, g'aybdan o'qiladigan solatul g'oyib janoza namozi deyiladi. najjoshi musulmonlarni qaytarib olib ketish uchun borgan amrimning osti islomiga sabab bo'ladi.
avlod, o'zini qabilasidan bo'lgan. kishini so'ziga iymon keltirmay turgan amir, boshqa mamlakatdagi kishini so'zi tufayli islomga o'tadi. agar soddaroq qilib aytsak, sahobani iymoniga tobein sabab bo'lgan. sahobalardan keyingi avlod tobein deyilsa, payg'ambarimizni ko'rmagan najoshi, payg'ambarimizni ko'rgan amrulla asr islomiga sabab bo'ldi.
payg'ambarimizni shu sohibisi, habashtonga kelgan paytda najoshi tirik davrida, amri ibn oson borgan bo'ladi. payg'ambarimizni sohibisini ko'rib tanib aytadiki, najoshiga. e najoshi, o'n olti kishini menga asr qilib ber, makkaga olib ketay deydi. najoshi achchig'i kelib, axir oldiga nomusul akbar keladigan kishini elchisini tutib ber deysanmi dedi. ya'ni muhammad alayhissalom payg'ambar bo'lsa, uni oldiga jabr olib keladigan bo'lsa, shu payg'ambarni elchisini tutib ber deysanmi dedi.
amrid nos nomusi akbar kim, din nima, shariat nima? nadjoshidan so'radi, hamda qalbida islomga bo'lgan muhabbat paydo bo'ldi. payg'ambarimiz s.a. keyinchalik madinaga borganidan keyin, so'ngra keyin qaytib keldi, payg'imiz s.a. oldiga borib, iymon keltirgan bo'ldi. amrid nosning islomi nadjoshini qilgan harakati tufayli bo'ldi. nadjoshiy va habastonda bo'lgan yashagan musulmonlarning qissasi mana shulardan iborat. aqli qovli, xayr davosi.
direktor tohirulloh ali va alaykum assalomu alaykum va rahmatullohi va barakatuh.